Patrząc przez dziurkę

„Patrząc przez dziurkę od klucza stary Billot zobaczył, jak ów nieznajomy i towarzyszący mu ludzie przeszukują cały dom.
— Więc to tak! — zawołał. — Cóż wy tu robicie
— Jak pan widzi, drogi panie Billot — odpowiedział agent — szukamy pewnej rzeczy, której jeszcze nie znaleźliśmy.
— Jesteście bandytami i łajdakami, a może i złodziejaszkami!
— Och, łaskawy panie — odpowiedział glos agenta za drzwiami — obraża nas pan! Jesteśmy ludźmi uczciwymi jak pan, ale pozostajemy na służbie Jego Królewskiej Mości i musimy wykonywać Jego rozkazy.
— Rozkazy Jego Królewskiej Mości — krzyknął Billot. — To król LUdwik XVI kazał wam poprzewracać wszystko w moich szufladach i szafach
— Tak.
— Więc to król wydaje podobne rozkazy A czy Jego Królewska Mość raczył zaopiekować się nami, kiedy w ubiegłymroku cierpieliśmy taki głód, że niewiele brakowało byśmy pozjadali nasze konie, lub gdy trzynastego lipca przed dwoma laty grad wybił nam wszystkie zbiory Cóż króla dziś obchodzi moja farma, której nigdy nie widział, i moja osoba, która mu jest całkiem obca
— Pozwoli pan — odpowiedział agent, uchylając drzwi z zachowaniem wszelkich ostrożności i pokazując Billotowi rozkaz podpisany przez komisarza policji i rozpoczynający się, jak zazwyczaj, od słów „W imieniu króla" — Jego Królewska Mość, jak pan widzi, wie jednak coś niecoś o panu, cheć go osobiście nie zna. Niechże więc pan nie odrzuca zaszczytu, jaki go spotyka i przyjmie jak należy tych, którzy przybyli do pana w imieniu króla.“(12)