Tak lub inaczej zamieszkawszy w tym pensjonacie

„Tak lub inaczej, zamieszkawszy w tym pensjonacie, Hołówko, poseł na Sejm i mąż stanu, skarżył się w listach do żony, że jedyna rzecz, która go martwi — to sen. Wciąż się nocą budzi, wciąż go dręczą dziwne sny. Tak jak gdyby już wkrótce miały nastąpić jakieś wielkie wypadki, pisał. I w istocie nastąpiły.
Czy pobyt jego w unickim pensjonacie nie nastręczał mu aż do końca żadnych podejrzeń i zastrzeżeń — to się znajduje wciąż pod znakiem zapytania. W rozmowie ze znajomymi, twierdził jednak, że czuje się w nim dobrze. Któregoś dnia w końcu sierpnia przyniesiono mu książkę pamiątkową ss. służebniczek z prośbą, aby wpisał swe nazwisko. Więc napisał kilka słów uznania dla zarządu pensjonatu, zaopatrzonych własnym autografem. Niemal jednocześnie doręczono mu list od żony z Warszawy, zapowiadającej swój rychły przyjazd. Jednakże z jakichś powodów (mówiono, że już miał dość kuracji) Hołówko postanowił na nią nie czekać i swego pobytu nie przedłużać — przeciwnie, zażądał rachunków, powiadomiwszy ss, służebniczki, że wyjeżdża jutro. Za otwartym oknem szalała podobno ulewa z piorunami. Wczesnym wieczorem położył się do łóżka, trzymając w ręku list żony. Leżąc, zwrócony był nogami do okna, a głową do drzwi. Wtem otworzyły się one za nim i z tyłu padło sześć rewolwerowych strzałów. Kule utkwiły mu w plecach i w głowie, którą usiłował osłonić ręką.“(5)